jfjdvifdsnviunijniudvn
...lat temu
Przeglądam stare fotografie. Zżółknięty, podniszczony papier. Na jednej z nich stoi moja babcia. Tylko na zdjęciu nie jest babcią. Stoi na łące z bukietem polnych kwiatów, z zawadiackim uśmiechem patrzy prosto w obiektyw, delikatnie mrużąc oczy, a jasna spódnica smagana letnim wiatrem oplata jej kolana. Warkocz opada na jej prawe ramię. Nie wiem ile może mieć lat - dwanaście a może piętnaście. Jeśli dobrze określiłam jej wiek to wojna niedawno skończyła się.
Nie wystarcza mi wyobraźni na ogarnięcie ogromu zniszczeń w ludzkich sercach po stracie bliskich w bezsensie wojennych czasów. A jednak z wielu opowieści mojej babci wynika jasno, że chociaż tamte pokolenia dotknęło okrutne doświadczenie to ludzie śmiali się i żartowali. Wieczorami spotykali się i urządzali potańcówki. Babcia mówiła często, że w ludziach była wtedy tak ogromna radość i chęć życia, że wykorzystywali każdą okazję do rozrywki, bycia ze sobą, rozmów. Dziewczęta chciały podobać się chłopcom, chłopcy chcieli imponować dziewczętom. Życie toczyło się swoim torem a młodzież korzystała z uroków młodości.
Dziś mamy fantastyczne narzędzia do kontaktowania się z innymi! Możemy widzieć, mówić, słuchać. Portale, blogi, fora. Miało być bliżej i lepiej. A jak jest naprawdę? Kiedy ostatni raz zadzwoniłam do bliskich i bezinteresownie zapytałam "co u ciebie", a nie tylko kliknęłam "lubię to" pod zdjęciem z urlopu. A może wyciągnęłam dawno nie widzianą koleżankę na kawę. Czy kiedyś zrobiłam prosty, niewyszukany obiad i zaprosiłam sąsiadów, którzy z niewzruszoną cierpliwością przyjmują dla mnie paczki od kurierów?
Nie odwlekać, nie przeciągać. Moje życie jest tu i teraz. Nie jutro, nie wczoraj. Teraz.
Przy okazji polecę Wam film, który niedawno odświeżyłam sobie. Ponieważ mój dzisiejszy temat wyszedł od lat czterdziestych ubiegłego wieku to film także o tamtych czasach.
Jutro pójdziemy do kina (reż. M. Kwieciński)
zuza
Letnie przyjęcie
Zapraszam Was do galerii moich ogrodowych inspiracji.
źródło wszystkich zdjęć: KLIK
zuza
1 VIII
I minął pierwszy miesiąc wakacji. Trzask! Jak z bicza strzelił! Zaczęłam zapominać o takich wakacjach, które ciągnęły się w nieskończoność. Wtedy gdy kolejny wolny dzień już tak nie cieszył - wyjątkiem była wyjazdowa druga połowa wakacji.
Kiedy odliczałam dni do rozpoczęcia roku szkolnego, do spotkania ze znajomymi z klasy. Już nie mogłam doczekać się momentu kupowania nowych zeszytów, przyborów szkolnych, obkładania nowym pachnącym papierem podręczników pożyczonych z biblioteki. Z ogromną uwagą przyklejałam naklejki na okładki i kaligrafowałam Zuzanna...klasa...przedmiot... Co roku obiecywałam sobie, że tym razem będę starannie prowadzić wszystkie zeszyty i zapału wystarczało mi do października.
Dziś przyglądam się mojej córce. Skutecznie przypomniała mi o wrażeniach ze szkolnych lat. Obserwuję jak z ogromnym podnieceniem wyczekuje swojego pierwszego dnia w szkole. Podczas skręcania nowego biurka z emfazą opowiada o swoich oczekiwaniach. Wybieramy tornister i szukamy wygodnego obrotowego fotela na kółkach, pasującego do biurka.
Dla córki pozostałe dni lata to caaaałe, dłuuuuuugaaaaaśne 31 dni. Dla mnie to jeszcze tylko miesiąc...i będę matką pierwszoklasistki.
zuza
Leczo
Bez zbędnych wstępów. Przyrządzona o tej porze roku ze świeżych warzyw ma ten jedyny i niepowtarzalny smak Najbardziej lubię w tej warzywnej potrawie jednogarnkowej zamoczyć złocistą skórkę chleba.
Inspirację znalazłam u obiektywnej pary w kuchni czyli u Moniki i Sławka, delikatnie modyfikując przepis dla własnych smaków: puszkowe pomidory zastąpiłam dorodnymi sztukami prosto z działki oraz darowałam sobie w ten upał mięso. Zresztą zobacz moją propozycję:
- 150 g cebuli
- 20 g oliwy z oliwek
- 1 łyżeczka soli
- 1 łyżeczka warzywnej przyprawy
- czosnek - dorzucam go w ogromnych ilościach
- 450 g papryki (300 g pokrojone na kawałki, 150 g w paski)
- 300 g cukinii
- 1 łyżeczka cukru
- 2-3 szczypty pieprzu
- 500 g świeżych pomidorów, pokrojonych na kawałki
Pokrojoną drobno cebulę podduszam z oliwą i solą. Dodaję pokrojoną na kawałki paprykę i cukinię, wsypuję przyprawy i nadal podduszam ok. 10 min. Dorzucam pomidory i trzymam na małym ogniu jeszcze 10 min. Żadnej filozofii tylko prostota.
ze słonecznym buziakiem!
Zuza
misja: U.R.L.O.P.
Czekałam, odliczałam i jest! Więcej niż zwykły weekend! To te dni wolne od siedzenia za kierownicą, z wyłączonym telefonem i z dala od firmowej poczty. Niedawno usłyszałam w radiu, że tak naprawdę przestajemy myśleć o pracy i przechodzimy na tryb Wypoczynek dopiero po dwóch tygodniach wolnego. Wolne żarty! Ja mam do wykorzystania tydzień i dwa dni i postanawiam przestać myśleć o pracy z chwilą wyłączenia silnika w służbowym samochodzie.
Egzotyka czy rodzime plaże? A może agroturystyka wśród Krainy Wielkich Jezior lub mały pensjonat w górach? Gdzie odpocznę tak na 100%? Gdzie zapomnę o problemach i oddam całą siebie mojej rodzinie? Czy ilość słońca jest wprost proporcjonalna do ilości dobrego humoru i miłości? Jeśli od tego miejsca będzie zależeć to czy jestem szczęśliwa to biorę „chwilówkę” i jadę nawet na koniec świata! Ale tak nie jest. I lepiej żebym sobie to uświadomiła na długo przed planowanym urlopem. Moje udane wakacje nie zależą od wyżej wymienionych. I tak wszędzie zabiorę ze sobą siebie. Ze swoimi wadami, przywarami i ograniczeniami. Ale mogę też wybrać się w podróż uśmiechnięta, zadowolona, nie zwracająca uwagi na niepotrzebne nikomu drobiazgi, które w codzienności burzyłyby nasz spokój. Mniej pretensji i roszczeń do siebie i rodziny . I to bez względu na to GDZIE spędzę tych kilka wolnych dni.
zuza
Szybkie śniadanie
Już kiedyś pisałam, że płatki owsiane to jeden z najzdrowszych pokarmów. Po koktajlu owsianym (przepis TUTAJ) siostra podzieliła się ze mną przepisem na szybkie śniadanie. I nie kłamała, 2-3 min i sycący posiłek jest gotowy.
Wszystko czego potrzebujemy to płatki owsiane i gorąca woda. Do tego ewentualnie dodatki jak owoce czy dżem. Ja mam sporo przetworów więc najczęściej dodaję dżemy. Na przykład bardzo smakuje mi połączenie płatków z dżemem z dyni.
U mnie ranki zazwyczaj są bardzo pracowite. Zbieramy się szybko do pracy, szkoły i przedszkola i zazwyczaj brakowało mi czasu na zrobienie śniadania. Dzięki temu przepisowi już nie mam tego problemu. W trakcie robienia śniadania dla dzieci nastawiam wodę i nasypuję płatków do miski. Płatki zalewam wrzątkiem, nie za dużo, tylko tyle, żeby je przykryć. Po 2 min są gotowe.
Wystarczy, że dodam jeszcze 2 łyżeczki dżemu, wymieszam i można zajadać. Ciepłe, sycące i przede wszystkim zdrowe. Tak je polubiłam, że przyrządzam je też czasem na kolację. POLECAM :)
Asia
